به هر بازیچهای دل میزنی ای دل، مَبَر دیگر
که هر بازی، همیشه میبرد یکباره هستت را
دمِ هر خنده آخر، تُو فقط بارانِ غم بودی
چه سود از اشک وقتی موج میبلعد شکستت را؟
به مویی دل نبند، ای دل! که گردِ شانه میریزد
چو طوفان میرسد، میروبَد از خانه قلبت را
...
به چه امید بنالم، به فراقِ تو که باشد
همهٔ دردِ دلِ من، ز همین رنجِ جدایی
شبِ هجران چو رسد، دلِ من آرام نگیرد
که جهان را چه کنم، جز غمِ تو نیست دوایی
به درِ خانهات ای دوست، به چه حالی من نشستم
که مبادا برسد دیگری از راه گدایی
...
من اسیرِ سَحَرَم، غیر سَحَر، هیچ مگو
جان من! جز نَفَسِ بادِ سَحَر، هیچ مگو
شِکوه از شامِ دراز و ستمِ شب مَنگوی
غیرِ آوازِ پرِ روحگذر، هیچ مگو
ناگهان گفت مرا: «آمدم ای جان، برخیز
تابیدم به دلت، جامه مَدر، هیچ مگو»
...
من زمینم که روی شانهی من،
همهی راهها قدم برداشت
بس که رنجِ عبور را دیدم،
بدنم درد میکند بدجور
من اناری ترکخورده شدم،
سرخیام را کسی فهمیده؟
...
گفته بودم که به هر حال، فدای تو شوم
دل به دریای تو دادم، که هوای تو شوم
شب به شب شمع شدم، سوختم از روشنیات
چه کنم؟ قسمت من نیست، چراغِ تو شوم
دهکده فهمید؛ اما تو نپرسیدی چرا
اینهمه سال نشد کیسهبهدستِ تو شوم؟
...
چشم بستی و شکستم، مگر تمامِ من نبودی؟
درون هر تکهی قلبم، درون این مدار تو بودی
رفتی و ماندم و شبها، بغضهایمان نفس شد
هوای خستهی من، دقایقاً تو بودی
قدم زدی و جهانم به پشتِ پایت افتاد
چگونه رد شدی از من؟ مسیرِ من تو بودی
...
با غمی برگشته از پنهانترین شبهای من
قصّهای بودیم و رفت، آن ماجرا از پای من
شاخهای بودم که هر صبحش پر از آواز بود
باد آمد، بیخبر، برد این صدا از جان من
گفت: «در تبعید اشکم خستهام، همراه باش»
آمد و تا ریشه خشکاند ، باغ بی پایان من
...
نه بارانی برای شستن این خاکسترِ شبها
نه حتی شمعِ کمجانی به روی دارمان مانده
فقط تکرار دلتنگی، فقط اندوهِ دوریها
میان سینههامان زخمی از تکرارها مانده
بپرس از جادههای خیسِ بیپایانِ این جنگل
چقدر از راهِ بیبرگشتِ پر از آزارمان مانده؟
...
دیدمت خسته و تنها، دل من ریخت به هم
خاطراتت دمِ رفتن، گوهرم را سوزاند
چایِ لبسرد تو با دست های لرزان
بوی آغوش تو تا عمق تنم را سوزاند
من که آرام و قراری نداشتم در جان
فکر آغوشِ کسی غیرِ تو قلب را سوزاند
...
خدا یک شب غمت را در دلِ من کاشت، باور کن
شبیه ریشهای بیتاب و بیفریاد، باور کن
تو بر جانم هوای دیگری دادی
من اما ماندم و صد پنجره بر باد… باور کن
درون سینهام آشفتهبازاریست از تردید
که برمیخیزد از هر سمت، چون فریاد… باور کن
...
دل به دریای خاطراتت بسته بودم
نکند که غمِ من به ساحلِ تو برسد
چقدر سخت است اگر لبخندِ تو روزی
به کسی که سهم من بود، آسان برسد
چه میشود اگر آنکه خواستنی بود، یک عمر
به راهی دیگر، ناگهان و بیصدا برسد؟
...
باز باران آمد و با خود غمی آرام برد
برگها را، رنگها را، خوابِ بیانجام برد
در خیابانهایِ خلوت، ردِّ چترت مانده است
باد آمد، عطرِ آن پیراهنت را هم برد
رویِ شیشه، نامِ تو افتاد و آرام محو شد
اشکِ چشمم آخرین حرفِ دلم را جام برد
...
با دلی که داغِ لبخند به سینه داشت
بادِ تلخی آمد و آرام، کار از من گرفت
من درختی ساده بودم، دستِ باران میرسید
خشکسالی پا گذاشت و برگوبار از من گرفت
گفت: «پناهِ من بمان، از این مسیبت خستهام»
ماندم و آرام، اما اعتبار از من گرفت
...
دل و دیده و آوازِ پنهان منی
تمامِ خواهشِ دیرینهی جان منی
اگر هزار بلا راهِ من سد کند
من استوارم، از آن رو که استخوان منی
مباد خستگیِ راه، شانهات بلرزاند
که تکیهگاهِ شبِ بیامان منی
...
گرگ اگر با چهرهی چوپان قدم در دشت زد
گله داند بوی خون را، نه فریبِ اعتبار
خون اگر بر پنجه ماند، آبِ توبه کم بود
لکهای کز جان نشیند، کی رود با صد بهار؟
نانِ خود از زخمِ مردم خورده آن بیاصلِ پست
چون گرسنه شد، تو را بیشک کند طعمهوار
...
